Gedicht van Francien Ossel- Buiter

Verdomme...het doet pijn.

Een gebroken man
zit op de harde kerkbank
dit keer helemaal vooraan

zijn kinderen
zitten onwennig en beduusd
trillend tegen hem aan

zoute tranen stromen
verdriet en onbegrip .. waarom.
zo jong nog .verdomme het doet pijn

voorbij dit jonge leven
alleen nog haar liefde
zal altijd in hun gedachten zijn

ik zie de blik in hun ogen
en weer zie ik mijn kinderen
net als toen.alweer geraakt..

God wat hebt U hier
mijn geloof laten wankelen
door deze ...weeffout..
die u weer hebt gemaakt

© Francien (sien)
Menu